Het wordt al een beetje een thuis.

De eerste werkweken zitte er inmiddels op hier. Het is wel vermoeiend, een nieuwe baan en ook een nieuwe taal. Gelukkig heb ik hier de familie Vijlbrief in Rømskog, ik kan er altijd mee eten en dan praat je natuurlijk ook weer wat met elkaar. Dat blijft toch wel een redding, want het alleen zijn zonder al mijn meiden begint nu toch wel een beetje te knagen.

De afgelopen werkweek was maar een korte, donderdag en vrijdag was ik vrij, want op donderdag kwam de vrachtwagen met onze meubels! Maar eerst moest ik woensdag eind van de middag naar het vliegveld rijden om Martijn (goede scoutingvriend) op te halen. Hij kwam speciaal naar Noorwegen om mij te helpen met het lossen van de vrachtwagen en daarna alles weer in elkaar zetten.
Het is toch wel apart om ineens zo'n vrachtwagen aan te zien komen rijden met allemaal bekende spullen erin! We hebben in 2,5 uur de vrachtwagen leeggetrokken en toen begon het grote sorteer en monteer werk.
Vrijdag hadden we de hele dag om alles in elkaar te zetten en weer een beetje orde te scheppen in de chaos. Met de hulp van Martijn hebben we nu eigenlijk alles in een dag weer in elkaar gekregen.
Afgelopen nacht heb ik dus weer lekker in ons eigen bedje kunnen slapen! Dat is toch wel erg prettig na twee en een halve week.
Zaterdag hoefden we eigenlijk niks meer te monteren en hebben we dus op ons gemak ontbeten en zijn daarna naar Bjørkelangen gereden om daar te constateren dat het winkelcentrum dat we wilden bezoeken nog niet open was........ Een stukje verder op de route hebben we toen maar in een ander winkelcentrum in Aurskog een bakkie gedaan en de gemiddelde leeftijd in de koffiecorner even flink omlaag getrokken. Martijn zit inmiddels weer thuis en ik heb weer een huis zonder aanspraak, maar nu wel met eigen spullen. Het duurt nu gelukkig nog maar kort tot dat de rest komt.
Ik heb nog wel even een uitdaging met de mercedes die we hier prive hebben. Ik denk dat er een wiellager gesneuveld is. Waarom gebeuren die dingen toch altijd in het weekend als je nergens meer terecht kan? Positief is dat ik op deze manier op speurtocht  door het dorp kan voor hulp en zo weer mensen en de weg leer kennen.

Word vervolgd......

Remco